اینجا زندان است؛ صدای سرفه خشکی از سلول سمت چپ. صدای گریه ضعیفی از سلول سمت راست. و حتما خش خشی از من. در این تاریکی از تو نوشتن هم از آن کارهاست؛ تو که نامت معنای نور بود و تداعی بهشت.

اینجا زندان است؛ از همان روزی که تو برنگشتی و چشم انتظاری ام در اشک حل شد. و نه شربتی برای سرفه های رضا رسید، نه شیر خشکی برای سارا. و نه شانه ای برای حسرت های من.

اینجا زندان است؛ از همان روزی که دست به اولین نخ بردی تا فردا که آخرین نخ را می کشی و حلقه آخر دود را دور گردنت می آویزیری، و حتما کسی هست که چهارپایه را بکشد.

حالا حتما به روز آخر فکر می کنی که قرار بود با دست پر برگردی و چه کارها که می خواستی برای ما بکنی. به پدر، که حالا کجاست؟! پشت حلقه های طناب چشم به راه تو، یا جایی، گوشه خیابانی، لابه لای زباله ها چشم به راهی مرگ را زندگی می کند.

من اما فکر هیچ کدام اینها نیستم. نه فکر خاکسترهای سفیدی که زندگی ما عجیب شبیه آنها شده؛ نه پدری که تصویرش را سالهاست در هاله ای از اشک و دود گم کرده ام. حواسم پیش فردا، زنگ انشاست که موضوعش توئی و نمی دانم وقتی نوبت انشای من برسد تو روی کدام پله ایستاده ای.

و اینکه حالا باید بروم بالشت را زیر سر رضا بگذارم تا سرفه هایش کمتر شود. و برای هزارمین بار در گوش سارا لالایی آرزوهایمان را زمزمه کنم

اینجا زندان است و سرفه های سلول سمت چپ نمک به دلتنگی ام می پاشد.